Geluksde(a)ler

Mijn sjamaan zet ik bewust in tijdens mijn werk als hulpverlener. Het Innerlijk Sjamanisme maakt mij sensitiever, waardoor ik soms ‘weet zonder te weten’. Samen met mijn cliënt komen we snel tot wat er belangrijk is voor ons. Doordat het zo spontaan gaat en positieve energie geeft, delen we enthousiasme met elkaar. We rocken de spreekkamer door, alsof het een tentfeest is in de zomer tussen de maïsvelden. Het is übergaaf om te zien hoe de lichtjes schijnen in de ogen van ons als we klaar zijn. Die ogen zijn te vergelijken met de zon in de motorkap als in onderstaande foto.

autolakDaarnaast doe ik aan professioneel autopoetsen en erger ik mij rot aan vogelschijt op de autolak. Als sjamaan heb ik bewustzijn van de kosmos en heb ik de kosmos (Afdeling Vogels) gevraagd of, als de vogels dan toch willen schijten op de auto, ze dit dan op de ruiten doen. Je wilt niet weten hoeveel schijt er sindsdien op de ruiten is gekomen… terwijl de lak brandschoon is gebleven… Dit voorbeeld klinkt heel klein en nietszeggend, maar het is een voorbeeld van sjamanistisch interveniëren op energetisch niveau, met een uitwerking op praktisch, aards niveau. Ik had ook dure lakbescherming kunnen aanschaffen bijvoorbeeld. Je gaat het pas zien als je het door hebt. Daarom moet ik ook eigenlijk vragen of de vogels hun behoefte náást de auto willen doen… Sjonge, jonge, jonge…;-)

Zelf heb ik veel last gehad van entiteiten. Zegmaar een soort energie, waar je heel nerveus van kunt worden, zonder dat je weet waar het vandaan komt of wat je er aan doen kunt. Totdat je er de boodschap van kunt ervaren. Vanuit deze ervaring heb ik van het zuiveren van mensen of plaatsen van entiteiten een kwaliteit mogen maken.

Als het op verjaardagen of bij vrienden over sjamanisme gaat, dan kom ik vaak in een beschrijvende toelichting terecht, een welles-nietes-discussie over of er wel of niet ‘iets’ meer is, of voel ik me soms wat awkward tussen anderen. Mijn lidmaatschap bij de vereniging Andromeda brengt mij dat ik voel dat ik onder gelijkgestemden ben. Dat ik aan een half woord genoeg heb. Dat mijn ‘awkward’ nog steeds typisch is, maar tenminste wel begrepen wordt.