Zoals een egel scharrelt

Een egel scharrelt door het groen op zoek naar voedsel. Hij eet van alles, even ruiken: is het eetbaar, yes! Zo niet, scharrelt hij verder. Een andere egel tegenkomen is buiten de paartijd niet waarschijnlijk, territoria zijn natuurlijk verdeeld en ach, er is voedsel genoeg.

Een Rachel scharrelt door het leven op zoek naar voedsel. Ze eet van alles, en als het niet eetbaar is, blijft ze er te lang aan ruiken. Ze loopt vaak terug om te checken wat het dan eigenlijk is; interessant hoor, zo’n oneetbaar object. Aan andere dieren besteedt ze veel tijd. Te veel.
egel-

Van een egel is op dit moment dus veel te leren!  Mijn achttiende totemdier, in zeven jaar tijd. Al die dieren lieten, te beginnen bij de basis, zien hoe ik functioneerde: ingewikkeld dus. Zwaar op de hand. Piekeren, mijn lust en mijn leven.

Totemdieren laten zien hoe het ook kan! Praktisch. Alles is voedsel. Maar niet altijd voor mij. Leer beseffen dat het dagelijks leven spiritueel is. Licht,  met lol. ‘Gewoon’ je plek innemen. Menselijk zijn en weten dat daar de goddelijkheid altijd doorheen schijnt. Door iedereen, dus ook door mij. Niet vergeten! Oeps, vergeten.

Vertrouwen vinden, steeds dieper, steeds op een andere laag, dus (shit!) ook steeds opnieuw. Het licht overal doorheen voelen stromen. Door een rotdag op het werk evenals door dat mooie gesprek. Net zo door de ruzie met een vriendin, als door een avond dansen. Door een lieve man, een botte collega en door mijn gefrustreerde zelf. ‘Gewoon’ mijn plek innemen.

Het dagelijks leven is de reality-check. De goddelijke realiteit. De vereniging is de spiegel. De leraar weet altijd dat er een lichtknop is.

De egel zegt: ‘Het leven ligt voor je voeten. Dit is voor jou, je weet of het goed voor je is, of niet. Meteen. Het geeft niks als je daar niet naar handelt. Het helpt ook niks.  Je bent precies op de juiste plek. Altijd. Loop nu maar gewoon verder.’

Rachel Cornelissen
Magiër door zwaarte te transformeren in licht